Blog o duchowości i zwykłej codzienności z nutką poezji.
Boję się o zapadnięty fotel i starte dywany O telefon co może przestać dzwonić O lampę co może przestać świecić O radio co może przestać grać O garnek co może przestać być pełny O chleb co może przestać być ciepły O przyjaciela co może przestać mówić O rodzinę co może przestać kochać O dom co …
Życie za wszystko płacić nam każe, Za dni beztroskie – pracą nakaże, Za pączka z lukrem, bułeczkę z masłem Płacimy czymże? – Brzuchem opasłem! Za czas przeżytej dumnie młodości Przyjdą garbatej lata starości. A ten, co piątek przesiedział z gośćmi, Jutro zapłaci dniem samotności. I w takim świecie, widać na darmo, Chcesz nas …
Każdy mógłby czasami napisać wiersz, Choć taki malutki, nie potrafiący jeszcze chodzić, Wiersz raczkujący. Śliniący się, lecz bez śliniaczka. Pijący mleczko z butelki. Nieumiejący pogryźć stałego pokarmu, Wiersz bez zębów. Lepszy taki wierszyk Niż pustka trawiąca duszę i umysł. Wiersz niemowlak – Co nie potrafi jeszcze mówić.
Wysiadł z pociągu Ubrany na czarno Szedł wartkim krokiem A w dłoni różaniec – Podskakiwawał żywo Jak bicz smagający Złe duchy po grzbietach Uciekły wszystkie A on poszedł dalej Pełen pokoju bo z Nią Człowiek z różańcem
Kiedy byłam na studiach filologicznych, na jednych z zajęć zetknęłam się z takim oto stwierdzeniem: „Jesień to ulubiona pora roku wszystkich poetów”. Wówczas nie zastanawiałam się nad prawdziwością tego zdania, choć zdarzyło mi się w tamtym czasie napisać niejeden wiersz. Dzisiaj chciałabym przyjrzeć się, co takiego ma w sobie jesień, że sprzyja poetyckiej wenie. A …