Snuje się wiersz w wyobraźni niedoszłego poety,

Jak dziurawa łódź, co chce, a nie może wypłynąć.

Tak słowa, zbrukane pierworodną winą, nie mogą, choćby chciały

Unieść się nad ziemią.

Tylko jeden dotyk może wodę zmienić w dobre stare wino,

Jeśli zechce, rzecz jasna,

Bo być może, że czas, że godzina jeszcze nie nadeszła,

Jeszcze musi dojrzeć.

By się nie stał przypadkiem poeta – partaczem, który słowa zamienia

W tanie wodolejstwo.