Kiedy byłam w liceum (to już 20 lat temu:) ksiądz na lekcji religii zadał nam pytanie: Czym jest dla ciebie wiara? Oto jak wtedy (krótko po moim nawróceniu) odpowiedziałam.

Wiara jest dla mnie sensem mojego istnienia. To Bóg daje mi poczucie bezpieczeństwa, czuję się dzięki Niemu potrzebna, niezastąpiona, jedyna i kochana. Bez wiary w Boga moje życie było puste, żyłam chwilą, ale w końcu pojawia się pytanie: Co dalej? Jedyną odpowiedzią jest dla mnie Bóg. Bóg, który jest dobry. Dzięki Niemu trwam w wierze, nadzieji i miłości.

Życie blisko Jezusa jest dla mnie prawdziwą radością, nadzieją na przyszłość, ale i na tu i teraz, na każdy dzień. Poczucie jedności z Nim daje mi modlitwa, bo z kimś kogo się kocha trzeba rozmawiać. Modlitwa ta jest różna, raz spontaniczna, bywa że nawet mnie nudzi, ale nigdy z niej nie rezygnuję, bo wiem, że bez niej nie mogę iść dalej.

Moja wiara łączy się również z czytaniem Pisma Św. Bóg chciał do mnie przemawiać właśnie przez tę Księgę, więc jaki byłby z niej pożytek, gdyby leżała ona gdzieś na spodzie szuflady. Kiedyś nie chciało mi się czytać Biblii, bo uważałam, że jest za trudna, szczególnie Stary Testament. Jednak Bóg dał mi całe Pismo Św., a więc chce do mnie mówić przez wszystkie jego części, nawet te ze Starego Testamentu.

Moja wiara to ciągłe upadki. Jednak droga do świętości, do Boga, to nie ścieżka bez upadków, ale droga ciągłego powstawania. Bóg daje mi siłę powstawać.