Powiewające od lekkiego podmuchu wiatru, szarobłękitne szaty zakonne służebnicy pańskiej, obok niej, ramię w ramię, kroczy matka  z owiniętym wielobarwną chustą dzieckiem na piersi (dumna ze swego syna).

Idą placem poklasztornym, dziś zwanym Mariackim, kierując kroki w stronę dawnej kaplicy domu pogrzebowego (teraz remontowanej, by służyła licznym wiernym w ich codziennych potrzebach).

A tam sługa pański, dźwigający jakiś mebel wnoszony do budynku. Obok niego młody kapłan, Dawid, stawiający pierwsze kroki na drodze do Pana.

Spotkanie. Szczęść Boże, siostrze! – rzuca pewnie Krzysztof. Witaj, Marta – mówi młodszy ksiądz w stronę kobiety z chustą.

Spotkanie w blasku złocistego popołudniowego słońca.

A na odzieniu sługi pańskiego widnieje wizerunek białej gołębicy z rozpostartymi skrzydłami, a nad nią   płomień ognia.

Otulił nas lekki powiew, przyszedł Duch Święty, w sierpniowe popołudnie.